Deze techniek is eeuwenoud en wordt “encaustiek” genoemd. De kunstenaars in het oude Egypte ontwikkelden deze techniek voor portret- schilderijen, die voor de eeuwigheid bedoeld waren: als onderdeel van het Egyptisch begrafenisritueel werd het portret van de overledene op de mummiebandage, op de sarcofaag en de muren van de grafkamer geschilderd - een traditie die later door de Romeinen werd overgenomen. Ook in de Griekse oudheid was het schilderen met deze lang houdbare kleuren bekend en geliefd.

Het geheim van de al meer dan duizend jaren goed bewaarde motieven wijst naar waskleuren. Het woord encaustiek’ is van het Griekse woord “enkaio” afgeleid en het betekent zoveel als “door warmte inbranden”. De kunstenaars in de oudheid werkten met opgewarmde bijenwas, waarin zij kleurpigmenten gemengd hadden. Toentertijd was het al bekend dat deze kleuren uitzonderlijk goed tegen weer en andere omstandigheden bestand waren. Daarom was het voor het beschilderen van muren en sculpturen erg geschikt. Doordat de was in de poriën van het beschilderde materiaal drong, vermengde het zich stevig met hout of steen. Voor het aanbrengen van de gesmolten waskleuren werd een verwarmde spatel, ´cauteria' genoemd, gebruikt. Deze methode vereiste een moeizame en langdurige arbeid.

Het is dus niet verbazingwekkend dat deze fantastische, maar ook inspannende schildertechniek door nieuw ontwikkelde methoden verdrongen werd, totdat zij uiteindelijk in de Middeleeuwen door de opkomende olieverf in vergetelheid raakte.

Mijn  uitgangspunt is een oude schildertechniek in een nieuw daglicht te plaatsen. Het ontdekken van technische elementen staat centraal. Verschillende resultaten, zijn afhankelijk van de samenstelling van de bijenwas, het gebruik van verschillende soorten pigmenten en hars. In de uitvoering speelt vooral de gelaagdheid van dezelfde, dan wel van verschillende lagen bijenwas, een belangrijke rol.

Buiten de beschikbare werken, kunnen op verzoek persoonlijke werken grealiseerd worden.